موسم انتخابات مجلس است و نسیم رقابت انتخاباتی بعد از گذشت چهار سال دوباره در دشت مغان شروع به وزیدن نموده است . یارکشی از مدتها قبل آغاز و بازار ریش سفیدها این روزها گرم و سرشان شلوغ تر از همیشه ایام است.
مردم منطقه می روند تا برگ دیگری را در صحنه سیاست منطقه ورق بزنند. ایام انتخابات از پرشورترین روزها  در زندگی سیاسی هر دشت مغانی است. صغیر و کبیر خود را برای حضور در صحنه انتخابات آماده  می کنند. اینجا قطعه ای دیگر از جغرافیای سیاسی ایران است.
در نقطه مقابل، کاندیداها قرار دارند.کسانی که با هزار آمال و آرزو و وعده  وارد میدان کارزار می شوند تا شاید با پیروزی در میدان انتخابات نمایندگی ملتی را  در مجلس به عهده بگیرند.برغم باور و اعتقاد به نیت پاک آنان برای خدمت به مردم آنچه تاکنون در انتخابات دشت مغان شاهد بوده ایم «برنامه محور» نبودن آن  بوده است. فرهنگ و بافت سنتی و عشایری منطقه باعث شده نمایندگان بجای ارائه برنامه، بیشتر بدنبال آسان ترین روش برای پیروزی در مبارزه انتخاباتی یعنی جلب رضایت افراد،ریش سفیدان و بزرگ خاندان و طوایف به هر شکل ممکن باشند. متاسفانه این روشی است که کاندیداها در چندین دوره قبل برای بدست آوردن آرای مردم بدان متوسل شده اند بگونه ای که فعالیت حزبی نیز در منطقه محلی از اعراب نداشته و تعدادی از آنان که برای انتخابات می آیند خودشان هم نمی دانند مربوط به کدام حزب سیاسی هستند!! طوری که شرایط را سنجیده و اگر لازم باشد عضو فعال«حزب باد» شده و بسته به شرایط محیط می وزند.عده ای هم واقعاً نمی دانند وارد چه کارزار بزرگی می شوند و این واقعاً توهین به شعور مردم دشت مغان است.

 


انسان ازآغاز شهرنشيني همواره سعي نموده كيفيت زندگي در محيط زيست خود را بهبود بخشد . اين تلاشها در طيف وسيعي گسترده شده است. از نظريات تخيلي و خيال پردازانه((آرمانشهرها))،توسط فلاسفه ،دانشمندان وهنرمندان در سراسر تاريـــــخ ،تا فعاليتهــــا و اقدامات عملي ويا عملكردگرايانه دهه هاي اخير توسط متخصصين مختلف نظير پــزشكان متخصصين محيـــــط زيست ،برنامه ريزان شهري ومعماران وغيره.ليكن انقلاب صنعتي زمينه اي را بوجود آورد كه انجام اقدامات فوق رادرشهـرهاي معاصربه مراتب حساسترو حياتي تر نمود.
يكي از اقداماتي كه در اين زمينه موفقيت چشمگيري در دنيا كسب نموده پروژه شهر سالم است .مفهوم اين ايده اين است كه شهرمكاني است كه توانائيها و موقيتهاي انســـان را شكل مي دهد و علاوه برآن هرشهر يك زندگي ،روح،حيات وحتي شخصيت هاي خاص به خود را دارد. وبنابراين بايد هرشهر را در كليت آن شناخت و به عنوان محل زندگي آن را شكل داد(1).
دردهه 1870،شهر سالم ايده ال،شهري بود كه داراي هواي تميز،شبكه حمل و نقل عمومي بيمارستانهاي كوچك محله اي ،آسايشگاه براي سالخوردگان وبيماران رواني بوده،و فروش دخانيات و الكل در آن مجاز نباشد.

 

 

بدنبال رشد و توسعه يافتگي اكثر شهرها در كشور، شهر پارس آباد مغان بعنوان جوانترين شهر با سني حدود 57 سال با تاسي از اين روند با قابليت توسعه پذيري ناشي از برخورداري از توانمندي مختص خود يعني منابع خدادادي اعم از وجود انواع بافت خاكي حاصلخيز – فرآواني آب و شرايط مساعد آب و هوايي معتدله، و ساير عوامل جانبي ديگر تاثيرگذار بر اين روند نه تنها از اين قافله فراگير عقب نماند بلكه با كسب عنوان سريع الرشدترين شهر جديدالتاسيس در كشور عزيزمان ايران و با رشد جمعيتي در دو سه سال اخيرحدود 58 درصد در سطح استان و كشور نمادي از بالندگي در امر توسعه را به خود اختصاص داده كه يكي از شاخص هاي متمايز كننده اين توسعه يافتگي سريع نسبت به ساير شهرها منابع درآمدزا حاصله از امر كشاورزي آنهم برداشت 3 دوره محصول در يكسال و همچنين سرمايه گذاري هاي كلان در طرح هاي آبرساني در سه چهار سال دولت نهم آقاي احمدي نژاد و افزايندگي سطوح كشت در منطقه در زمان نچندان دور به رشد و توسعه و گسترش منطقه مغان افزوده شده و بالطبع شهر پارس آباد با مركزيت مغان همگام با توسعه مغان از يك رشد ثانويه جديد و سريع همراه با گستردگي وسيع شهري و جمعيتي روبرو خواهد بود.

 


پیاده وپیاده روها به عنوان دو عنصر پویایی و پایایی در فضای شهر ،جزء لاینفک زندگی شهری در شهرهای پیشرفته جهان به شمار می آیند.وبه عنوان یک فعالیت مفرح ولذت بخش ،سهم قالب توجهی از اوقات شهروندان درشهرهای مختلف دنیا را در بر می گیرد.
توجه بیش از حد به نیازهای حرکت سواره وغفلت از حفظ وساماندهی فضای پیاده وپیاده رو از عمده نقایص شهرسازی جهان معاصر به شمار می آید.که سبب کاهش کیفیت محیط شهری وافول ارزشهای اجتماعی،فرهنگی وبصری در فضاهای شهری می گردد.توجه به حرکت پیاده ونیازهای آن به عنوان یک موضوع فراموش شده مهم شهری در دوسه دهه گذشته گرایشها ودیدگاههای جدیدی در عرصه شهرسازی به عنوان جنبش پیاده گستری یاد می شود.

حاصل این جنبش ،پیدایش و رواج رشته جدید برنامه ریزی وطراحی پیاده است.که امروزه به عنوان شاخه مستقلی از برنامه ریزی وطراحی شهری به حساب می آید.به هر حال واقعیت این است برنامه ریزی برای ماشین همواره بر برنامه ریزی برای انسان مقدم است واین بی توجهی به موضوع پیاده و پیاده رو در شهرسازی ایران هم در عرصه نظری وهم در عرصه عملی به نحو بارز مشاهده می گردد.توجه جدی به پیاده رو امری لازم و ضروری ،ومشارکت شهروندان و مسئولین ذیربط را می طلبد واگر قبول کنیم که بهبود کیفیت فضاهای عمومی شهری بر فعالیت روزمره اجتماعی شهروندان تاثیر می گذارد ،این تاثیر را بیش از هرجای دیگری می توان در معابر ویژه پیاده یا مکانهای بسته بر ترافیک موتوری مشاهده کرد.

ما همیشه هستیم ...